Tatry są integralną częścią Karpat Wewnętrznych. Karpaty Zewnętrzne zbudowane są głównie z utworów stosunkowo młodych (aż po miocen), natomiast Karpaty Wewnętrzne mają budowę fałdowo-płaszczowinową i zostały one sformowane w górnej kredzie, kiedy to zakończyły się ruchy laramijskie. Granicę pomiędzy Karpatami Zewnętrznymi a Wewnętrznymi stanowi PPS (Pieniński Pas Skałkowy), ciągnący się dużym łukiem od Rumuni po Wiedeń.

Idąc od północy przechodzimy przez Karpaty Fliszowe, wąski pas Pienińskiego Pasa Skałkowego (PPS), następnie Flisz Podhalański, by wreszcie trafić na Tatry.

Tatry wysokie

Tatry zachodnie

Tatry bielskie

Płaszczowinowy charakter budowy Tatr (jednostka wierchowa leży na utworach jednostki reglowej):

GóRNICTWO W TATRACH

W historii Tatr napotkać można na wzmianki o górnictwie. Obecnie mało kto zdaje sobie sprawę z tego, iż jeszcze nie tak dawno zajmowano się w niektórych regionach Tatr poszukiwaniem i wydobyciem kruszców. Pozostałością tamtych czasów są jeszcze nieliczne ślady powierzchniowe, oraz nazwy niektórych miejscowości, których powstanie można wiązać właśnie z przemysłem.

   Już w XVIII w. udokumentowano pojawienie się górnictwa miedziowo-srebrowego. Głównym składnikiem rud miedzi był tetraedryt, który charakteryzował się bardzo małą zawartością procentową Cu. Miedź znaleziono pod Giewontem, gdzie wykonano małą sztolnię. Podobno w ścianie Giewontu widoczne są jeszcze ślady w postaci dziur do umocowywania rynien przeznaczonych do spuszczania urobku.
W XIX w. pojawiło się górnictwo rud żelaza, jednakże koszt wydobycia był bardzo duży. W drugiej połowie XIX w. pojawił się Wielki Piec, wówczas to żelazo stało się chętniej poszukiwane. Górnictwo rud Fe przetrwało do roku 1863, kiedy to nastapiły duże zmiany w Polsce oraz zaczął się rozwój techniki. Wówczas okazało się, że żelazo ze Śląska jest dużo tańsze. W Tatrach pozyskiwano drewno z lasów do produkcji węgla drzewnego znajdujacego zastosowanie przy redukcji Fe. Wykorzystywano również energię wód płynących, czego dowodem i świadectwem są pozostałości rowów doprowadzających wodę w dolinie Kościeliskiej.
   W owych czasach powstała osada przemysłowa, związana z produkcją żelaza, Kuźnice. Wówczas to Kuźnice były na tyle dużym ośrodkiem, że dostarczały żelaza do Krakowa do budowy mostu. Dopiero po Kuźnicach zostało odkryte Zakopane, które w 1886 r. stało się uzdrowiskiem (prawa miejskie zyskało w 1933 r.).
Ponad to znaleziono Mangan w dolinie Lejowej ( czerwony szlak z doliny Chochołowskiej do doliny Lejowej) i wiele innych minerałów, ale na szczęście dla nas, zaniechano wszelkich prób uprzemysłowienia tego regionu.